Granit w Opolu
W skład granitu wchodzą: ortoklaz, plagioklaz, kwarc, biotyt, rzadziej muskowit i amfibole (hornblenda, barkevikit, arfvedsonit, riebeckit), rzadziej pirokseny (hipersten, diopsyd, diallag, egiryn) i w niewielkich ilościach również minerały akcesoryczne: apatyt, cyrkon, monacyt, ksenotym, turmalin, beryl, tytanit, rutyl, anataz, magnetyt, allanit, fluoryt, pokłosie granatu i inne.
Granit odznacza się wyraźnym ciosem, przeważnie w trzech prostopadłych kierunkach, co ułatwia jego wietrzenie, a też eksploatację.
Wietrzejąc tworzy charakterystyczne skałki, owalne czyli kuliste bloki skalne, czasem gołoborza, a w warunkach wietrzenia chemicznego w ciepłym i wilgotnym klimacie - "kaszę granitową".
Granit przybiera różne barwy, takie w charakterze szara, białoróżowa, zielona, czerwona, ponury i inne. Ze względu na dostępność dużych bloków, naturalność cięcia i polerowania i walory estetyczne jest żywy w budownictwie jak nawar realizator i dekoracyjny.
W Polsce granity występują na powierzchni ziemi na Dolnym Śląsku oraz w Tatrach, aczkolwiek w głębokim podłożu również w pasie od Zawiercia do Krakowa i w północno-wschodniej Polsce. Masywy dolnośląskie, to: masyw karkonoski, masyw strzegomski, masyw strzeliński, masyw kłodzko-złotostocki, masyw kudowski, masyw Żulowej.
W Polsce obecnie granity eksploatowane są z masywów: karkonoskiego, strzelińskiego, żulowskiego i strzegomskiego (Strzegom-Sobótka).
Granit jest wykorzystywany w podobny podejście w sporcie żużlowym: stanowi nawierzchnię toru, która w dużym stopniu zmniejsza adhezja kół, za pośrednictwem co sport ów staje się widowiskowy.